Het is heel stil in de kamer met al het
verband. De
dokters zijn weggelopen en Erik en Bob staren samen
naar de deur waardoor ze zijn verdwenen. Ze weten
niet zo goed wat ze nu moeten. Bob doet zijn handen
op zijn rug en wiebelt op zijn voeten heen en weer.
Erik kijkt naar het witte gordijn dat naast
de deur
hangt. Door een kier aan de zijkant ziet hij een tafel
met een lang plastic kussen erop. Om de tafel staan
apparaten met wijzertjes en slangetjes eraan. Op die
tafel kom je te liggen als het heel erg met je is, be-
grijpt hij. Erik hoort voetstappen op de gang. Even
houden ze stil, maar dan gaan ze weerverder. Straks
laten ze hen hier de hele avond zitten. Tussen de deur
en het witte gordijn hangt een poster aan de muur. Er
is een grote druppel bloed op getekend. 'Uw bloed is
hard nodig!' staat er in strenge letters onder.
'Jeroentje moet hier weg,' denkt Erik.
Jeroentje zit stilletjes bij Erik op schoot.
Af en toe
zegt hij iets onduidelijks. 'Thuishuis toe,' is alles wat
Erik verstaat. Hij aait Jeroentje over zijn haartjes. Ze
zijn heel zacht, alsof Jeroentje geen klein jongetje is
maar een poes. Behalve zijn mondje beweegt er ver-
der helemaal niets aan Jeroentje.
Dan gaat opeens de deur open. Erik en Bob
schrik-
ken er een beetje van. De mevrouw met de witte jas
komt binnen. „Ah!" zegt ze tegen Bob, „bent u daar
nog?"
Bob kijkt een beetje zielig. „Ik dacht, ik
wist niet..."
mompelt hij.
De mevrouw bladert in een stapel papieren
die ze in
haar hand heeft. „U mag naar huis," besluit ze dan.
„Dokter kan verder niets doen."
„Aha," zegt Bob en hij loopt naar Jeroentje
toe om
hem van Eriks schoot te tillen. „Is het ernstig?" vraagt
hij.
„Ach," zegt de mevrouw, „met kinderen weetje
het
nooit. Wat zei dokter?"
„Dat we het goed in de gaten moesten houden."
De mevrouw knikt en kijkt weer in haar
papieren.
„Laat u ons nog wel even weten hoe hij verzekerd is?"
vraagt ze dan met een strenge frons boven haar ogen.
„Jaja," stamelt Bob, „ik zal het vanavond
meteen
navragen." Als hij hem van Eriks schoot pakt, begint
Jeroentje zachtjes te huilen.